ماه بانو

میدونی امشب اومدم با یه دل گرفته ،دلم می خواد همین طوری گریه کنم اشکامم هیچ وقت صبر نکنن

و همین طوری ببارن ،اما حیف ...

میدونم الان میگی که گریه درمون کار نیست اما خوب جز گریه کاری از دستم بر نمی یاد ،می دونی

ماه بانو وقتی دوستایی را پیدا می کنی که قول رفاقت همیشگی می دن اما بعد مدتی قولشون

یادشون میره ،تو باشی جای من چیکار می کنی ؟؟میدونم الان می گی خیلی احساساتیم و زیادی

رو حرف دیگران حساب باز می کنم اما ماه بانو مگه نه اینکه وقتی قول می دیم باید رو قولمون وایسیم

،پس چرا ....؟؟؟

ماه بانو تنها کسی که تو زندگیم دوستی واقعی رو به من ثابت کرد فقط تو بودی ،تو بودی که مرا با هر

چی خوبی و پاکیه اشنا کردی و من تا اخر عمرم سپاسگزارتم و با تمام وجودم دوستت دارم اما ماه بانو

چرا بقیه دوستای من نباید مثل تو باشن در صورتی که همه اونها جزو بهترینهایی هستن که من دیدم

پس چرا قول دوستیشونو می شکونن و یا به فراموشی می سپارن. به خدا قسم مطمئنم اگه بمیرم

همشون سر خاکم میان یعنی معرفتشو دارن که بیان اما اینو نمی فهمم حالا که زنده ام چرا دوستام

هیچ کدوم حالمو نمی پرسن؟؟

خیلی دلم گرفته خیلیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی